Hoe meet je de frequentie van Koninklijke Cubits?

Om te controleren of de zogenoemde ‘Koninklijke Cubit’ (dus een ring of een ander element waarvan de omtrek overeenkomt met de lengte van de Koninklijke Cubit) werkelijk ‘resoneert’ op de opgegeven frequentie (meestal wordt ongeveer 144 MHz genoemd), kun je gebruikmaken van verschillende meetmethoden uit de radiotechniek en de hf-elektronica (hoogfrequent). Hieronder vind je een aantal methoden en tips.

Een antenneanalyzer gebruiken (antenna analyzer)

1. Apparatuur:
   • Het beste is een antenneanalyzer die het VHF-bereik dekt (bijv. tot 200–300 MHz).
   • Populaire modellen (zoals mini-VNA, NanoVNA, RigExpert enz.) maken het mogelijk de staandegolfverhouding (SWR) en de reflectieparameter (S11) te meten in een bepaald frequentiebereik.
2. Aansluiting:
   • Als je een draadring hebt met de lengte van een ‘Koninklijke Cubit’, kun je proberen er een ‘lus’ van te maken en die via een heel kort stukje coaxkabel op de uitgang van de analyzer aan te sluiten; daarbij is een goede verbinding belangrijk (bijv. met een speciaal gemaakte houder of een koppelsonde).
   • Je kunt ook capacitieve of inductieve koppeling gebruiken – dat wil zeggen: de ring niet direct aansluiten, maar er een spoel of meetlus van de analyzer dicht bij houden, zodat je de frequentie kunt vastleggen waarbij het gereflecteerde signaal (of de transmissie) minimaal is.
3. Metingen:
   • Scan het frequentiebereik van, zeg, 50 MHz tot 200 MHz en kijk bij welke frequenties er een duidelijke ‘dip’ (minimum) in de S11-curve verschijnt (of een maximum van S21, als je een tweepoortmeting kunt doen).
   • Als er werkelijk een duidelijke resonantiefrequentie rond 144 MHz is, zou die in de grafiek zichtbaar moeten zijn.
4. Interpretatie van het resultaat:
   • Als de ring een goed gedefinieerde resonantiefrequentie rond 144 MHz had, zou je een duidelijk minimum zien.
   • Houd er wel rekening mee dat zo’n ‘kale’ ring in de praktijk meer dan één resonantie kan hebben (dat hangt onder meer af van de vorm, de draaddoorsnede, de kwaliteit van de contacten en de omgevingsomstandigheden).

Methode met een GDO (Grid Dip Oscillator)

1. Apparatuur:
   • Een klassieke GDO (tegenwoordig minder populair, maar nog steeds in gebruik bij zendamateurs).
2. Werking:
   • Dit apparaat wekt een hf-signaal op over een breed bereik en meet de ‘dip’ van de roosterstroom (bij oudere buizenontwerpen) of een vergelijkbaar effect bij transistorversies – op het moment dat het geteste circuit in resonantie komt met het opgewekte signaal.
3. Meetprocedure:
   • Plaats de ring (Koninklijke Cubit) dicht bij de spoel van de GDO.
   • Stem de oscillator af in het bereik van ca. 100–200 MHz en kijk of de indicator (de ingebouwde meter van de GDO) op een gegeven moment een duidelijke dip laat zien.
   • Lees dan de frequentie af (of een benaderde waarde op de schaal van het instrument).
4. Voordelen en beperkingen:
   • De methode is eenvoudig, maar vraagt wat oefening, omdat je bij een GDO ‘gevoel’ moet hebben voor de afstand tussen de sonde en het te meten object om een betrouwbare meting te krijgen.
   • De nauwkeurigheid van de frequentieaflezing hangt af van de kwaliteit en kalibratie van de GDO.

Een signaalgenerator en veldsonde gebruiken (field strength meter)

1. Apparatuur:
   • Een hf-generator waarvan je de frequentie kunt instellen, bijv. in het bereik van 100–200 MHz, en het vermogen kunt regelen.
   • Een eenvoudige veldsterktemeter (Field Strength Meter) of zelfs een kleine ontvangstantenne met een aangesloten SDR-ontvanger (Software Defined Radio).
2. Procedure:
   • Je stelt de generator in op de gekozen frequentie en plaatst de cubitring in de buurt (op enkele tot ruim tien cm afstand).
   • Terwijl je de generatorfrequentie rond 140–150 MHz varieert, kijk je naar het signaalniveau in de sonde.
   • Wanneer je de resonantiefrequentie raakt, kan het signaalniveau dat de sonde registreert (of de signaaldaling, afhankelijk van de opbouw van de schakeling) duidelijk veranderen.
3. Nauwkeurigheid:
   • De methode is meer ‘knutselwerk’ en kan een paar pogingen vergen, maar maakt het mogelijk om een resonantie in de buurt van de verwachte band te detecteren.

Factoren om op te letten

1. Omgeving:
   • De resonantie kan veranderen afhankelijk van of de ring in de hand wordt gehouden of op een bureau ligt, hoe ver hij van metalen voorwerpen verwijderd is enz.
   • Hoe hoger de frequentie, hoe meer zulke factoren meespelen.
2. Precisie van de uitvoering:
   • De resonantiefrequentie hangt ook af van de diameter of doorsnede van de draad.
   • Ook de kwaliteit van de verbinding tussen de uiteinden (als de ring gesoldeerd is) en de aanwezigheid van een oxidelaag op het oppervlak spelen een rol.
   • De werkelijke resonantie kan iets afwijken van de theoretische 144 MHz (bijv. 142 of 146 MHz).
3. Meting vs. ‘energetische theorie’:
   • Als we het over de Koninklijke Cubit hebben in een esoterische of radiësthetische context, komen de vaak genoemde waarden (bijv. 144 MHz) voort uit theorieën rond heilige geometrie of de zogenoemde ‘kosmische harmonie’.
   • Bij een strikt fysische meting kan blijken dat de resonantie eerder rond 140 of 150 MHz ligt.
   • De resonantie kan ook nauwelijks waarneembaar zijn als de ring niet aan de exacte afmetingen voldoet of niet als klassieke resonantiekring wordt behandeld.
4. Herhaalbaarheid:
   • Voor een herhaalbaar resultaat voer je de metingen het best onder dezelfde omstandigheden uit (dezelfde positie van de ring, dezelfde afstand tot het instrument enz.).

Samenvatting

De eenvoudigste en overzichtelijkste methode is het gebruik van een antenneanalyzer of VNA (Vector Network Analyzer), waarmee je precies kunt zien waar het aan de resonantie gekoppelde minimum of maximum van de curve optreedt.

• GDO (Grid Dip Oscillator): Het traditionele hulpmiddel van zendamateurs – vrij eenvoudig te gebruiken, maar minder nauwkeurig dan moderne analyzers.
• Generator + sonde: Ook deze methode is mogelijk, al vraagt ze meer improvisatie en is ze minder ‘automatisch’.

Houd er rekening mee dat het in de praktijk lastig kan zijn om een perfect ‘schone’ resonantie op precies 144 MHz te krijgen. Afwijkingen van enkele MHz zijn normaal, afhankelijk van hoe nauwkeurig de ring is gemaakt en in welke meetomgeving hij zich bevindt.

Wil je zeker weten dat jouw Koninklijke Cubit op een bepaald frequentiepunt resoneert, zoek dan iemand (bijv. een zendamateur of een hf-elektronicus) met de juiste meetapparatuur. Een korte gezamenlijke sessie met een analyzer maakt het mogelijk de werkelijke resonantiefrequentie eenduidig vast te stellen.

Over de auteur

Mateusz Wójcik

Medeoprichter van VEL LEES, juwelier

Medeoprichter van VEL LEES en juwelier in de derde generatie. Hij leidt Silvexcraft, een familiebedrijf in sieraden met een traditie van bijna 40 jaar. Hij is verantwoordelijk voor het vakmanschap, de materialen en de technische kant van de tensorsieraden – van de keuze van koper, zilver en goud tot de eigen sluiting waarmee je een energiering dagelijks als armband kunt dragen. Ontdek het verhaal van het merk →